sobota, 10 września 2016

Knight, Death and Devil

Szukałam grafiki Durera pt. Messenger, znalazłam coś takiego:

Rzeźba ilustrująca jego grafikę!!!! Gdzie to jest? Byłam parę lat temu w Norymberdze- ale nie widziałam takiej rzeźby. Ja tam muszę pojechać!!!! Co tam, że nie mam kasy, inni też nie mają. Marzenia trzeba spełniać, więc lecę badać, gdzie stoi ta rzeźba;-))





niedziela, 28 sierpnia 2016

W tym poście na koniu to ja i Eustachiusz (nie- on się modli)

Druga – powrotna część podróży Polska-Bułgaria upłynęła pod znakiem zachwytu nad uroczym miasteczkiem Sigishoara, w którym jak wieść gminna niesie urodził się Drakula, 
Żywych koni tam nie uświadczyłam ale, ale! Wystawiano grafiki Durera… no wiecie- mojejmiłości– i było tam parę takich z końmi- których wcześniej nie widziałam- ponoć na tej to Eustachius a nie Hubetus hmmm co ja tam wiem o męskich imionach...:


Doceniliśmy polską przynależność do Shoengen, kiedy mijaliśmy niezauważalnie granice między nami a Słowacją, natomiast Rumunia/Bułgaria witała nas koszmarnymi kolejkami aut. Raz dzięki „tubylczym” krewkim kierowcom, którzy dali sobie po razie (normalnie walili się po pyskach o to, który był pierwszy w kolejce, a który zajechał drogę) przejechaliśmy jako wybrańcy losu przez awaryjnie otwartą dla cudzoziemców bramkę. 
Ostatnią noc spędziliśmy na Słowacji- i tu - w kontraście do Rumunii i Bułgarii jest pełno stajni, klubów, miejsc na pojeżdżenie- więc to zrobiłam;-)
U Bielovo Kunia – instruktor nie był co prawda pracoholikiem, chociaż wyczyścił i osidłał za mnie konia ale hahaha pierwszy raz widziałam, żeby lewą tylną nogę konia czyścić stojąc z jego (konia znaczy) prawej strony. Sam koń nie umiał tego zrozumieć- mimo, że łeb ma wielki, i jako dobrze wychowane zwierzę ciągle podnosił  tę prawą. 
Na maneżu grzecznie zapytałam- co mam robić a instruktor radośnie powiedział- pani jeździ jak chce, bo ciężko polakowi zrozumieć słowacki język (hmmm????). Więc zarządziłam, żeby ustawił mi na moją wysokość – nie wzrostu- tylko kolan;-)) przeszkody, które tam sobie stały beztrosko i …poskakałam;-)) Było super i tylko jak zwykle nie było przy tym fotografa- mój mąż, który deklarował się zrobić mi fotkę zaginął w boju… hahaha nie znalazł mnie, chociaż miałam pomarańczowy porażający (to takie modne słowo) strój a maneż był na górce. Sytuację fotograficzną uratował ten  niepracoholiczny instruktor- jego permanentne korzystanie z telefonu zaowocowało paroma fotkami i przegraniem mi nawet przez bluetootha. Potem mój telefon porażony tą akcją grzał się i płonił (to takie stare słowo określające dziewice (najczęściej), no bo akcja była dla niego dziewicza, w rezultacie rozładował mi się ale zdjęcia mam!!


PODRÓŻ DO BABAGAG BYŁA JEDNA Z NAJPIĘKNIEJSZYCH WAKACYJNYCH PRZYGÓD! 
PS zdjęcia nadejdą później... ciągle idą gdzieś... za górami, za lasami- w sumie Słowacja własnie tam jest... haha Dojdą to będą;-)

wtorek, 23 sierpnia 2016

Podróż do Babadag

jak opisać na blogu o koniach wyprawę, która nic z nimi nie miała wspólnego - oprócz detali...
Zobaczę co da się zrobić- zaczynamy sentymentalną podróż do kraju, gdzie koniki pracują nie dla radości swojej i właścicieli, tylko w znoju dnia codziennego, po to - by przeżyć.
Podróż była sentymentalna- bo pierwszy raz trasą przez Rumunię do Bułgarii jechałam ponad 40 lat temu jako mała dziewczynka- wczasy pod namiotem na północ od Varny- bo na południe to są Turcy, którzy mogą porwać małą dziewczynkę... Dziewczynką byłam ogólnie rzecz ujmując brzydką, więc kto by mnie tam porywał?... Rodzice moi nie znali książki Stasiuka podróż do Babadag i byli (mama była) raczej strachliwi, więc podróż była totalną udręką- byle tylko dojechać na miejsce za wszelką cenę – za cenę niespania, zmęczenia, głodu.
Drugi raz wyruszyłam w podróż do Rumunii 12 lat temu- w ramach projektu Comenius, wraz w grupą 3 niemieckich nauczycieli i sześciu naszych jechaliśmy dwa dni w jedną, dwa z powrotem. Wtedy też przekroczenie granicy węgiersko-rumuńskiej było dla nas szokiem- jakby trafić do polski lat 50tych- koniki ciągnące furki, biedne gospodarstwa zasłonięte wysokimi płotami, stare Dacie wciąż "na chodzie".  Zakręcił mnie ten kraj, polenta- jako tradycyjna bezsmakowa substancja dokładana do pysznych cibapcice, gołąbków w liściach winogron oraz rakija, śliwowica i gościnność ludzka. W naszej pamięci  podróż ta pozostała niczym wyprawa po złote runo. Zawitałam później w Rumunii jeszcze 2 razy i teraz- jako już doświadczony eksplorator wiedziałam- że nie ma co liczyć na podróż autostradami- one są... w planach... raczej dalekich- jak śmiał się nasz rumuński przyjaciel Catalin, ale nie ma tego złego- jadąc z prędkością 50km/h mijamy wszystkie wioski na trasie- zanurzamy się w rumuńską codzienność - korki przy każdej miejscowości, gdyż obwodnic nie wynaleziono. Niestety koników z furkami coraz mniej i sławetnych Dacii także - Catalin mówi, że jest cały rządowy program dopłacający chętnym, chcącym zamienić stare auto na nowe... szkoda- Babadag odchodzi w cień;-( 




te dwa zrobiłam w 2006



a to teraz;-)



W odróżnieniu od moich rodziców podróż zaplanowaliśmy z wieloma postojami- tak aby podziwiać piękno mijanych krajów- dlaczego mało kto w Polsce zdaje sobie sprawę, jakie perły architektury można spotkać  w Transylvanii - Sibiu- średniowieczne przepiękne miasto podobne nieco do niemieckiego Bambergu - nie bez przyczyny - wiele miast w Transylvanii założyli Niemcy emigrując tam 800 lat temu-  do tej pory spotyka się nazwy miejscowości w dwóch językach. 
Sibiu
Chciałabym jeszcze kiedyś wrócić do Sibiu- nie nacieszyłam się tym miasteczkiem do syta;-( Deszcz nas trochę pogonił. Zamek Drakuli ciągle mi się opiera- pierwszym razem strażnicy żądali oddania im mojego aparatu fotograficznego (co jak co, ale duszy nie oddam) teraz na odmianę kolejka turystów na ponad godzinę ostudziła nasze chęci- może kiedyś wrócimy???
Następny przystanek w Brashowie - u gościnnego brata mego rumuńskiego kolegi Catalina. Na dalszą podróż dali nam górę jedzenia i wielką butlę rakii- wytwarzanej przez teściową ( tu wszyscy robią rakiję (nawet teściowe)- taki obowiązek!). Nastraszyli mnie podróżą przez Bułgarię (jestem strachliwa chyba po matce;-) bo okazało się, że podróż po minięciu granicy znacznie przyspieszyła - w Bułgarii nie jedzie się przez wszystkie okoliczne wioski lub… jest ich znacznie mniej.
Zajeżdżamy do Sozopolu rozpieszczeni tanim obiadkiem i tanim winem w "interiorze" a tu łuppps- nic tanie nie jest- no nie takie drogie jak we Włoszech, czy nawet Chorwacji ale trochę zaskakujące. Zaskakująca jest także uroda starego miasta (jeśli chcecie przeżyć coś klimatycznego- szukajcie kwater właśnie tutaj!!), sklepiczki z pamiątkami, knajpki, zaułki i wszystko o czym marzy turysta. 
Sozopol by night
Są nawet koniczki z małymi powozikami- no nie takie piękne jak w Krakowie - ale jednak urocze. 




Plaża, słońce, ciepła woda w morzu, echhhh.
Jeżeli dołożę jeszcze podróż stateczkiem do Nesebaru- to chyba umrzecie z zazdrości.
bizantyjska bazylika w Nesebarze
 Kultura Bułgarii jest niesłychanie stara i bogata - początki datuje się na długo przed antyczną Grecją, szkoda, że tak mało u nas popularna- chociaż w Nessebarze było mnóstwo Polaków i w knajpkach menu bywało po polsku.
Jutro wracamy do Polski- postój w klimatycznej Sigishoarze w Rumunii i Bielym Kuniu na Słowacji- będzie znów co dopisać;-))


  

niedziela, 31 lipca 2016

Amigo znaczy przyjaciel

Po … 20 latach znowu zawitałam w Amigo, za pierwszym razem (te 20 lat temu) był to teren w okolicy Centurii, którego nie pamiętam, pamiętam natomiast, że dostałam już osiodłanego konia- co odebrałam jak pewien rodzaj braku zaufania- jakże jeździec może umieć osiodłać konia? Za drugim razem byłam już tutaj- w Grodźcu- nie było szans na teren- zrezygnowałam więc. W ostatnie dwa lata zawitałam do Amigo z wnuczką, było sympatycznie. No wreszcie ruszyłam własne ciężkie dupsko i pojechałam na jazdę dla samej siebie. Jazdę prowadził pewien Jacek ozdobiony tu i ówdzie (tam nie wiem…) barwnymi tatuażami. Właściwie było dobrze- wypociłam, co się dało, na koniec stwierdziłam, że nie dam rady na trzeci galop ze stępa po pięciu wężykach, kołach, zatrzymaniach i kłusach w półsiadzie, ćwiczebnych, anglezowanych i we własnej interpretacji artystycznej. Właściwie, to miałam szczęście, bo oprócz mnie jeździła miła dziewczyna, co prawda  na oklep, ale dużo młodsza ode mnie i też miała dość;-))))))))))))… i tu  moja ostatnia sprawa do zbadania- jak jeździli amerykańscy Indianie- pół życia myślałam, że na oklep, aż tu ostatnio zobaczyłam na blogu u Arkadiusza Caballeros, który wie wszystko o koniach, że czasami mieli też siodła. Może Arkadiusz mi to dokładniej wyjaśni, wbrew pozorom jest to bardzo istotna rzecz- może rzutować na powód zagłady Indian w Ameryce. Dla wielu Indianie nie byli "amigo" - tych wielu uważało się za chrześcijan - tak jak i u nas wielu... którzy o innych mówią "brudasy"- historia się powtarza.... 


wtorek, 5 lipca 2016

Znak krzyża

nie ładnie cieszyć się z cudzego wypadku - ale czasem zdarzenia zaczynają być purenonsensowne:
http://deser.gazeta.pl/deser/7,111857,20351728,dzokeja-kopnal-kon-wezwano-karetke-a-ta-przejechala-po.html#BoxNews2Img

Taki był dowcip o Jurandzie z "Krzyżaków", kiedy pokaleczony przez tychże Krzyżaków probuje wyjaśnić, kto mu to uczynil i robi znak krzyża. Odbiorcy tego komunikatu zakrzyknęli z przejęcia- pogotowie ci to zrobiło?!?!?!?!
Dobrze, że koń nie był krzyżacki- mógłby mu łepetynę jak stary dzbanek roztłuc. Te współczesne, wychudzone folbluty nie mają już takiej pary w nogach.


piątek, 1 lipca 2016

Temat TYLKO dla kobiet!!!

Kapelusze w Ascot
Jak ja- zawsze pragnąca być damą w kapeluszu, mogłam zapomnieć o tym temacie????
Generalnie wiem, że pisanie dzisiaj o czymkolwiek, co nie jest piłką nożną (swoją drogą nasza drużyna była naprawdę SUPER!), nie ma sensu, ale zaryzykuję.
 No więc z czego są słynne wyścigi w Ascot? Z koni? W życiu! Dacie u wujka google  hasło „wyścigi w Ascot” i …ani pół konia nie ujrzycie, chyba, że w kapeluszu:






Wyścigi konne Royal Ascot w Berkshire
W Berkshire rozpoczęły się wyścigi konne Royal Ascot. To ważne brytyjskie wydarzenie odbywa się na torze Ascot w hrabstwie Berkshire. Impreza stanowi okazję do pokazania się w jak najbardziej oryginalnym nakryciu głowy. Panów obowiązują tradycyjne cylindry.

No więc moja słabość do kapeluszy powinna dawno temu wywołać ten wpis.

W tym wszystkim królowa angielska (powinnam pisać dużą literą?), to bułka z masłem, nuda prowincji, kapelusz dla jej wysokości zrobiła modystka z Pcimia Górnego, przefarbowany męski cylinder  dodanym kwiatkiem- sklep "Wszystko po 2,50zł," Będzin, hale), dydaktyczny model do nauki o bryłach obrotowych:




Pomyślałam sobie, że nie mam szans na bycie damą, bo wysławiam się za mało elegancko;-(( chociaż Beata Tyszkiewicz słynie z używania przekleństw… a dama niezaprzeczalna… gdzie mi do niej…
Hahaha chciałam znaleźć jakieś zdjęcie Damy Beaty T. na koniu i zamiast tego znalazłam zdięcie jej uroczej córki- z koniem;-)

 ...oraz taki tekst (o innej damie polskiego showbiznesu) z… Newsweeka, no niemożliwe!!:
To był moment! Spokojna przejażdżka konna mogła skończyć się bolesnym upadkiem. Koń, którego dosiadała Kinga Rusin (40 l.), spłoszył się i chciał stanąć dęba! W ciągu kilku sekund dziennikarka musiała zapanować nad sytuacją i utrzymać się w siodle.
Jazda konna to piękny i stylowy sport, ale potrafi być również bardzo niebezpieczny. Nawet tak wprawny jeździec, jak jurorka "You Can Dance" musi liczyć się z tym, że wierzchowiec w każdej chwili może się spłoszyć lub zdenerwować.
Na szczęście Rusin wie, jak ujarzmić dzikie zwierzę. Jej reakcja była natychmiastowa. Odchyliła się w siodle, by utrzymać równowagę i popuściła wodze. Koń najwyraźniej zrozumiał, że ma do czynienia z doświadczonym jeźdźcem i szybko się uspokoił, a pani Kinga mogła kontynuować swoją przejażdżkę. 

Takich pierdół dawno nie czytałam (chyba, że własne teksty). „Prawie” ją zrzucił, ‘prawie” stanął dęba, koń szybko się uspokoił, przejażdżkę kontynuowano… - to właściwie, co się stało????  Jakbym miała liczyć moje „prawie” upadki, to Giness byłby ze mnie dumny, a gdzie w tym wszystkim "dramat"??? Chodzi o rodzaj gatunku literackiego, bo życiowy dramat trwający 3 minuty, to chyba nadużycie jezykowe godne samego najaśniejszego prezesa.
Więc oprócz kapeluszy było coś o koniach;-))
Nie byłabym sobą, nie zamieszczając tego:


W najbliższym czasie  wystąpię w kolejnym kapeluszu godnym Ascot – zamieszczę zdjęcie;-)

SUPLEMENT!
Obiecałam? No to proszę - Ascot na ślubie najśliczniejszej z dentystek;-))




niedziela, 12 czerwca 2016

Już myślałam, że Kasia robi mnie w konia

... kiedy powiedziala, że ślązaki mogą być siwe. Więc sprawdziłam of course:

Koń śląski starego typu[edytuj]

Koń ten odznacza się masywną, lecz harmonijną budową ciała. Głowa duża, ciężka i koścista, dopuszcza się profil garbonosy. Ganasze powinny być duże i wyraźne. Długa i mocno umięśniona szyja, mocna niepodkasana kłoda i mocny grzbiet. Zad szeroki, umięśniony, lekko skośny lub prosty. Szeroka i głęboka pierś. Kończyny o szerokich nadpęciach i suchych stawach, kopyta proporcjonalne. Umaszczenie gniade, ciemnogniade, skarogniade i kare, ewentualnie siwe. Wysokość w kłębie u klaczy: 158–168 cm, u ogierów: 160–170 cm[2].

Ta co sie pasło, to takie było,  tylko, że białe, a prezes mówił, że nic go nie przekona, że białe jest białe, więc siwy ślązak jest kary i już!!!! Prezes to znawca koni i ostatnio nawet byków;-)

No to u Kasi jeden taki się pasi...  a dopiero co na Dniach Będzina spotkałam jeszcze jednego ślązaka- z Rudy Śląskiej konkretnie, co przyjechał z klaczką, powozić na festynie dzieci i nie tylko. Ale klaczka nie była "hanyską", dereszowata na zadzie i w ogóle szczuplutka taka, wyśmigana. Nie na kluskach śląskich i modrej kapuście karmiona. Musi wegetarianka jakaś, amerykanka, czy co? Wyglądała jak Apallosa, o taka była:


Fajnie, że u nas świat międzynarodowy mocno-  i niech sobie tam durni narodowcy gadają co chcą, tylko mieszanki kultur dają efekty- nawet u koni to widać;-))

niedziela, 29 maja 2016

Świat opowiada takie piękne historie

że jestem gotowa przykryć mój własny wpis tym:

http://deser.gazeta.pl/deser/1,111858,20127773,poruszajaca-historia-weterana-z-wietnamu.html#NiePrzeg


a z malteretowaniem koników w Morskim Oku- to przesada- a jeśli już- to turyści je maltretują- lecz kiedy zabraknie turystów- to te konie wymrą - wybór należy do nas. 

Ciechocinek zamiast Burków

Ubrawszy te końskie buciska (mąż do tego nieodzowny ( oprócz otwierania słoików- Sexmisja) po pomiotaniu się w celu znalezienia toczka, rękawiczek, ewentualnej kurtki - ufff 15 minut niewyjęte! Wreszcie jadę do Burek... bum - grzmi, pat-pat-pat- pada, sms- sms- ślę- będzie jazda??? U nas nie pada!! Odpowiada Kasia- łup... nowy piorun. Zrejterowałam... pojechałam do marketu, kupiłam kwiatki, posadziłam w ogrodzie, powycinałam, poplewiłam, poklęłam- bo wreszcie deszczu nie było - w Burkach pewnie też!!! Jak ta natura robi z nas idiotów!!! Obejrzałam w TV turniej skoków w Ciechocinku. Na starość już chyba tylko ten Ciechocinek mi zostanie;-(((

Przeczytałam interesującą książkę "Shantaram", której akcja dzieje się w Indiach i Afganistanie. Widać, że autor przeżył to o czym pisze z wyjątkiem- ...końskich doświadczeń. Myli kłus z cwałem  pisząc o tanecznym cwale, którym podjechał główny bohater do innych jeźdźców (można tu co prawda winę zrzucić na tłumacza) i opisuje inne dziwne przypadki jeździeckie - kiedy nasz bohater - można powiedzieć "namiętnie" spada z koni. Są to konie afgańskie- czyli ichniejsze araby lub hucuły a w jego relacji ciągle stają dęba lub wierzgają. Jakoś słabo to widzę, aby ktoś hodował konie zdolne do zrzucania przy byle okazji- a przy okazji- na jakim siodle mógł nasz bohater jeździć w Afganistanie? Na kulbace- podejrzewam- a opis sugeruje- że poleciał na szyję konia i tak dojechał do czekającą na niego starszyznę afgańskiej wsi. Jeśli jechał na kulbace i przeleciał przez przedni łęk na szyję konia- to sorry- ale spadłby jak worek owsa na ziemię- mała kobieta nie przejedzie 5 metrów wisząc na szyi konia, co dopiero duży chłop mający  50 metrów do przejechania.

Skąd to wiem? Bo oglądałam ostatnio (też w TV) WKKW – maszynka do mięsa!! właściwie powinno się na to mówić MDM- ale jak już ktoś spadał, to spadał- a byli to wytrawni jeźdźcy- nie żadne patałachy z Australii po przejściach w bombajskich slumsach.   

Afgańskie konie... no może mogą sobie powierzgać lub zrzucić???


niedziela, 1 maja 2016

Wilcze echa - reaktywacja

Moi drodzy czytelnicy- parę osób z Was z pewnością  pamięta wsaniały polski western "Wilcze echa". Rok '68, przystojny Bruno O'Ya ( niczym Yull Bryner -z "Siedmiu wspaniałych"), Irena Karell- rasowa blondynka, która leci na niego... no i jeszcze pomagier ( Perepeczko - potem się rozwinął artystycznie ( i popracował nad klatą)  w Janosiku). 9 minuta -jak on ją wiezie....poptarzcie- no kobiety- nogi miękkie:

Chociaż Karel  przesiadana była (forma bierna uzasadniona) z konia na konia co rusz - sam początek:
To musiała być taka alegoria (młodzież sprawdzi w wiki, co to alegoria) scen erotycznych ( alegorię seksu stosował H. Bosch w swoich obrazach w postaci obłych from przypominających wydmuszki... nie takie to głupie;-) Jakie czasy takie alegorie;-)

ale nie o tym chciałam, tylko o ... mgle... (proszę was- bez podtekstów)
patrzcie- 10 minuta:

Super, nie? A dlaczego o tym mówię? Bo w Burkach trwają próby do remake’u.  Rafał ma grać Słotwinę, tylko koń mu okulał i na razie próby z mgłą „na piechotę”. Kasia wcieli się w postać graną przez Karell- że nie blondynka?? No nie, teraz to rude są najseksowniejsze- a ten warunek Kasia spełnia perfekcyjnie (inne też właściwie;-)) i sama może przesiąść się z konia na konia- chociaż to jest mniej seksowne;-((
 Nie wiem kto zagra rolę wiarołomnych strażników pogranicza i kogo obsadzimy w roli Perepeczki. Czekam na zgłoszenia. oooo mam kandydaturę!! Paru uczniów z mojej szkoły marzy o karierze kulturystycznej -  dopakują trochę i Perepeczko odegrany;-))

Właśnie uświadomiłam sobie, że to 1 maja a nie pierwszy kwietnia- ale czy to ma znaczenie?? Zdjęcia próbne z mgłą zrobione;-)